Ήταν ένα συννεφιασμένο απόγευμα Πέμπτης, φθινόπωρο, στην Αθήνα. Ήμουν ιδιαίτερα κουρασμένος, παλεύοντας στον υπολογιστή να φτιάξω μια απαιτητική ιστοσελίδα για έναν πελάτη. Κώδικας πολύς για το design. Δούλευα αυτό το project εδώ και δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι ήμουν ακόμα στην αρχή. Έχει τα ζόρια του το Web Development. Είχα πει αρκετές φορές "όχι" σε φίλους και συγγενείς που μου ζήτησαν να βρεθούμε, προκειμένου να βγάλω τη δουλειά, και την έβγαζα με πολύ καφέ και Energy drinks. Κόντευα να καταρρεύσω. Είχα πολύ άγχος για το αν θα τα καταφέρω να το βγάλω. Άνοιξα και ήπια σιγά σιγά άλλο ένα Monster energy drink, γράφοντας παράλληλα κώδικα για το front-end της σελίδας.
Όμως, το σώμα μου έδινε "σήματα" ότι φτάνει πια, πρέπει να διακόψω την πολλή δουλειά κάνοντας ένα διάλειμμα. Επίσης, το κεφάλι μου βούιζε. Ήμουν σε δίλημμα - να συνέχιζα ή όχι; Τελικά αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα. Σηκώθηκα από την καρέκλα, πήγα στο μπάνιο και ένιψα το πρόσωπό μου για να συνέλθω. Ένιωσα λίγο καλύτερα αλλά και πάλι ήμουν εξαντλημένος από την πολλή δουλειά. Ήθελα μια απόδραση.
Τελικά, είπα ότι το project μπορεί να περιμένει. Πήρα τα κλειδιά μου και βγήκα έξω, αφήνοντας το κινητό μου στο σπίτι. Ήθελα να "αποσυνδεθώ" από οτιδήποτε ηλεκτρονικό και να πάρω μια ανάσα. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ήξερα πού πηγαίνω, τελικά όμως αποφάσισα να πάω να καθήσω σε ένα πάρκο που ήταν 10 λεπτά απόσταση με τα πόδια. Στο δρόμο, πολλά αυτοκίνητα, καυσαέριο, θόρυβος και κακό. Σκέφτηκα να σταματήσω λίγο στο περίπτερο να πάρω καμιά σοκολάτα, μάλλον την αγαπημένη μου Break με φουντούκια, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει μαζί μου λεφτά. "Δε γαμ...αι" είπα από μέσα μου και συνέχισα το δρόμο μου. Περπατούσα λίγο γρήγορα, χωρίς να ξέρω το γιατί. Μάλλον ήταν που ήμουν ακόμα νευρικός από τη δουλειά. Στο δρόμο συνάντησα τον παλιό συμμαθητή μου το Γιώργο, αλλά δεν είχα πολύ όρεξη για κουβέντα, και έτσι είπαμε απλά ένα "γεια". Φαινόταν κι αυτός νευρικός, ποιος ξέρει με το ασχολείτο αυτές τις μέρες.
Είχε πολλά σύννεφα και προσευχόμουν να μη βρέξει, γιατί δεν είχα πάρει ομπρέλα. Βασικά είχα πάρει μόνο τα κλειδιά του σπιτιού. Σε λίγη ώρα έφτασα στο πάρκο λίγο λαχανιασμένος. Λόγω της πολλής καθιστικής δουλειάς, με κούραζε και το γρήγορο περπάτημα. Τουλάχιστον φορούσα άνετα αθλητικά παπούτσια και την πάλευα.
Το πάρκο δεν ήταν πολύ μεγάλο, ήταν όμως μια "όαση" μέσα στη βαβούρα και τρέλα της πόλης. Κάθησα σε ένα μικρό παγκάκι που ήταν μπροστά από κάτι πυκνούς θάμνους. Απέναντί μου ήταν ένα υπέροχο συντριβάνι και δεξιά μου ένας μεγάλος καφέ σκύλος, κουλουριασμένος στο χώμα. Το μυαλό μου ήταν ακόμα στο απαιτητικό project του πελάτη, αλλά σιγά σιγά κατάφερα να χαλαρώσω. Σηκώθηκα, πήγα και χάιδεψα λίγο το σκύλο - είχε και κάμποσα τσιμπούρια - και ξανακάθησα στο παγκάκι. Το φυσικό περιβάλλον είχε αρχίσει να μου κάνει καλό. Άκουγα τα πουλάκια, όπως και το νερό του συντριβανιού, και ηρεμούσα από όλη αυτή την κούραση. Ζούσα στη στιγμή, στο τώρα. Έβλεπα και ένα ζευγάρι που περπατούσε μέσα στο πάρκο - κάτι μεσήλικες - και συζητούσε χαμηλόφωνα. Σαν το project να είχε εξαφανιστεί από τον κόσμο μου και να υπήρχε μόνο το πάρκο και η παρούσα στιγμή. Ο σκύλος σηκώθηκε και προχώρησε μέχρι την άλλη άκρη του πάρκου και ξανακάθησε κουλουριασμένος. Ίσως ήθελε απλώς λίγο να κινηθεί.
Κάθησα κι άλλο στο παγκάκι, δε μέτρησα ώρα γιατί δε φορούσα ρολόι ούτε είχα πάρει το κινητό μου μαζί. Ένιωθα άλλος άνθρωπος με την αλλαγή, σαν να είχα γεμίσει με ενέργεια, παρόλο που απλά καθόμουν και χάζευα το συντριβάνι και το πράσινο. Σε λίγο πέρασε ένας νεαρός και μου ζήτησε αναπτήρα. "Συγγνώμη, δεν καπνίζω" του απάντησα, και αυτός συνέχισε το δρόμο του. Όλα φαίνονταν μαγευτικά, ακόμα και ο ήχος των αυτοκινήτων έξω από το πάρκο. Σηκώθηκα από το παγκάκι, κινήθηκα λίγο, και κατούρησα σε ένα θάμνο. Μετά ξανακάθησα στο παγκάκι και χάζευα πάλι το περιβάλλον. Ευχόμουν αυτή η στιγμή να μην τελείωνε ποτέ.
Επικεντρώθηκα στην αναπνοή μου και διαλογίστηκα για πέντε λεπτά. Ένιωθα ότι όλα είναι ένα, οι άνθρωποι και η φύση μαζί. Η αλήθεια είναι ότι θα επιθυμούσα να μείνω για πολλή ώρα ακόμα εκεί, όμως έπρεπε να συνεχίσω σιγά σιγά και το project. Όμως, είχα πολύ περισσότερη όρεξη από πριν. Το διάλειμμα στο πάρκο το έκανε το θαύμα του. Είπα με ευγνωμοσύνη "Σε ευχαριστώ Θεέ μου για όλα", ξαναχάιδεψα το σκύλο, χαιρέτησα τα πουλιά και άρχισα να κατευθύνομαι προς το σπίτι πολύ πιο φρέσκος. Στη διαδρομή σιγοτραγουδούσα το "Bridge Over Troubled Water" των θρυλικών Simon & Garfunkel. Άκουγα τα αυτοκίνητα αλλά δε με ενοχλούσαν.
Γύρισα σπίτι, μπήκα, ήπια ένα ποτήρι νερό - όχι άλλο Monster - και άρχισα να δουλεύω το project πάλι, ορεξάτος. Δε μου φαινόταν πια σαν αγγαρεία η δουλειά, την έκανα με πιο χαλαρό ρυθμό, χωρίς άγχος, αλλά ήμουν πολύ πιο παραγωγικός. Και έτσι, αποφάσισα να πηγαίνω κάθε μέρα, έστω για λίγη ώρα, στο πολυαγαπημένο πάρκο. Και το διάλειμμά μου θα έκανα, και θα φόρτιζα τις μπαταρίες μου ώστε να είμαι πιο αποδοτικός μετά στη δουλειά. Επομένως, πήρα ένα χρήσιμο μάθημα - όλα στη ζωή χρειάζονται ισορροπία και μέτρο - Μηδέν Άγαν που λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και πάνω από όλα είναι η ψυχική υγεία και ηρεμία.
