Ευγνωμοσύνη (ιστορία)

 Αθήνα, Φλεβάρης μήνας. Κρύο και συννεφιά, μόλις είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ο Κώστας, 45 χρόνων, άνεργος, ζούσε σε μια γκαρσονιέρα στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν αρκετά νευρικός και προβληματισμένος, και ρουφούσε τον ελληνικό του, τον έπινε σκέτο. Βασικά είχε μελαγχολία, στα όρια της κατάθλιψης. Δεν ήταν μόνο το ότι δεν είχε δουλειά, τον απασχολούσαν διάφορα. Είπε να πάρει τηλέφωνο τον παλιό φίλο του, το Γιώργο, που είχε καιρό να δει. Ο Γιώργος απάντησε και του είπε να περάσει από το σπίτι (έμεναν αρκετά κοντά). Ο Κώστας δέχτηκε, μιας και δεν είχε άλλη παρέα. Είπε, "έρχομαι!". Ο Γιώργος ακουγόταν πιο εύθυμος και ορεξάτος, οπότε ο Κώστας σκέφτηκε ότι αυτό θα του έκανε καλό. Είχε διαβάσει πρόσφατα και ένα άρθρο ψυχολογίας, που έλεγε να προτιμάμε για παρέα αυτούς που μας "ανεβάζουν" και όχι τους τοξικούς.

Ο Κώστας φόρεσε το μπουφάν του και βγήκε για να πάει στο Γιώργο. Είχε αρκετή κίνηση έξω, όπως και καυσαέριο. Σε κάτι τοίχους είχε γκράφιτι αλλά και συνθήματα αναρχικών. Ένιωθε βέβαια μελαγχολικός και μπερδεμένος και δεν έδωσε σημασία. Σε δέκα λεπτά φτάνει στο Γιώργο, που ζούσε κάπως πιο άνετα, σε ένα δυάρι. Ο Γιώργος ήταν λίγο πιο μικρός και δούλευε delivery σε πιτσαρία. Χτυπάει το κουδούνι, και τον υποδέχεται ο Γιώργος. Είχε κι ένα σκυλάκι, αλλά κοιμόταν σε μια γωνία και έτσι δεν "ενόχλησε" τον Κώστα.

"Να κάνω καφέ;" ρωτάει ο Γιώργος. "Όχι, έχω πιει, ευχαριστώ" απαντάει ο Κώστας. Οπότε έβαλε του Κώστα μια κόκα κόλα. Κάθησαν σε ένα μικρό τραπεζάκι και ήπιαν μια γουλιά. Ο Κώστας τότε άρχισε να λέει στο Γιώργο μελαγχολικά - σχεδόν να κλαίγεται - ότι η ζωή του είχε πιάσει πάτο, δεν έβρισκε νόημα σε τίποτα, δεν είχε δουλειά, ούτε είχε κάνει οικογένεια, και ένιωθε μόνος στο κέντρο της πόλης. Έλεγε ότι ένιωθε ο πιο άτυχος άνθρωπος και ότι δεν είχε όρεξη να ζει. Ο Γιώργος τον άκουγε με ενδιαφέρον.

Μετά από αρκετή "γκρίνια" του Κώστα, ο Γιώργος του λέει "Κώστα, καταλαβαίνω ότι έχεις τα προβλήματά σου, όμως να ξέρεις όλοι έχουμε, ακόμα κι όταν αυτό δε φαίνεται. Είναι σημαντικό να έχεις ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή και να σκέφτεσαι πάντα ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα". Ο Κώστας είχε ακούσει κάπου για την έννοια της ευγνωμοσύνης, όμως δεν είχε σκεφτεί πώς μπορεί να τη βάλει στη ζωή του. Ο Γιώργος συνέχισε "Να ξέρεις, δεν είναι μικρό πράγμα το ότι μένεις σε ένα σπίτι, έστω και σχετικά στενάχωρο. Άλλοι δεν έχουν καθόλου στέγη πάνω από το κεφάλι τους και υποφέρουν, ειδικά το χειμώνα". "Σωστό", είπε ο Κώστας, "αυτό δεν το χα σκεφτεί. Το είχα δεδομένο το σπίτι. Σε ευχαριστώ που μου το είπες". Μετά ο Γιώργος, αφού ήπιε άλλη μια γουλιά κόκα κόλα, του λέει "Σίγουρα το να μην έχει κάποιος δουλειά είναι ένα πρόβλημα, όμως έχει αρκετό χρόνο για τον εαυτό του και για δημιουργικά πράγματα, που ένας εργαζόμενος μπορεί να μην έχει. Και το να μην έχει κάποιος οικογένεια, πάλι έχει τα υπέρ του, όπως και τα κατά του. Ξέρεις πόσοι πατεράδες έχουν προβλήματα και έννοιες με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους;".

Ο Κώστας άρχισε να συνέρχεται από τη μελαγχολία και χαμογελούσε, σαν να ανακάλυπτε έναν καινούργιο κόσμο. "Επίσης," του λέει ο Γιώργος, "έχουμε ειρήνη, και αυτό μην το θεωρείς δεδομένο. Αλλού δεν γνωρίζουν εάν θα ζήσουν την επόμενη μέρα και ζουν συνέχεια σε αγωνία και τρόμο. Έχεις επίσης υγεία και έχεις φτάσει σε μια άλφα ηλικία, θα μπορούσες να έχεις πεθάνει σε παιδική ηλικία από κάποια αρρώστια ή άλλη αιτία. Να είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή, εκτός ίσως ότι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Κι εγώ έχω τα προβλήματά μου, ας πούμε στη δουλειά έχω ένα στριμμένο αφεντικό. Όμως προσπαθώ να μην το πολυσκέφτομαι και να εστιάζω στα θετικά της ζωής".

"Γιώργο, φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ" λέει ο Κώστας, "δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Καταλαβαίνω ότι έχει μεγάλη σημασία η οπτική γωνία που βλέπουμε τη ζωή. Ήδη άρχισα να νιώθω καλύτερα. Να σαι καλά". "Τίποτα," του απαντά ο Γιώργος, "γι αυτό είναι οι φίλοι. Μόνο κάνε μου μια χάρη, κάθε πρωί που θα ξυπνάς να σημειώνεις τουλάχιστον πέντε πράγματα που είσαι ευγνώμων στη ζωή. Μπορεί να είναι η υγεία σου, ένα κατοικίδιο ή απλώς ο ήχος της βροχής όταν πέφτει και ακούγεται ωραία. Και κοίτα να φροντίζεις τον εαυτό σου όσο μπορείς χωρίς να γκρινιάζεις, ειδικά για πράγματα που δεν αλλάζουν. Να μάθεις να ζεις και στη στιγμή χωρίς να πολυσκέφτεσαι, γιατί το μυαλό μεγαλοποιεί τα πράγματα. Έλα ξανά να τα πούμε σε καμιά βδομάδα, να δω πώς θα είσαι τότε, θα έχω και από το αγαπημένο σου κρασί να πιούμε".

Ο Κώστας ξαναευχαρίστησε το Γιώργο για τις συμβουλές και την παρέα και του λέει "Πάω σπίτι τώρα, να μαγειρέψω τίποτα, θα τα ξαναπούμε λογικά σε καμιά βδομάδα". Τον χαιρέτησε ο Γιώργος και ο Κώστας ξεκίνησε για το σπίτι του αναζωογονημένος. Στο εξής θα έκανε και την άσκηση με την ευγνωμοσύνη που του είχε πει ο Γιώργος, και θα ακολουθούσε και τις συμβουλές του και η ζωή του θα άλλαζε προς το καλύτερο χωρίς να αλλάξουν απαραίτητα οι συνθήκες. Βέβαια με την αλλαγή της ψυχολογίας του, θα άρχιζε να κάνει και μικρά βήματα ώστε να αλλάξει και τις συνθήκες, αν κάτι δεν του άρεσε. Μακάρι όλοι να είχαμε ένα φίλο σαν το Γιώργο να μας θυμίζει τα καλά της ζωής...

Sleep

Sleep

It is late at night

The darkness is so deep

I'm lying in my bed

And want to get some sleep

Next to me are some pills

That wait for me to drink

My doctor gave to me

Their colour is light pink

My life is full of stress

And I want to relax

My girl is very far

You know that is sucks

An owl yells outside

And it just starts to rain

Uncomfortable in bed

I feel a lot of pain

So I managed to drink

Some water with a pill

To cure my insomnia

And sleepy I could feel

And then my pain stopped

And I could close my eyes

I started to dream big

Dream big of fields and skies

- Azargled 

My black cat

My black cat

My black cat is wonderful

She often sleeps all day

Likes to sit out in the yard

And into the sun ray

She meows when is hungry 

And eats a lot of fish

Which is served well with love

In her beautiful dish

One day I could not find her

And thought that she was gone

My sorrow was so big

I cried much alone

I wondered where she had gone

Maybe in another house

Or she ran in the field

To catch a big big mouse

And yeah, after some time

She came next to a tree

With a bird in her mouth

To show it to me

My grief had gone away

The cat was safe and sound

She meowed again

And turned on the ground

- Azargled

Απόδραση (ιστορία)

 Ήταν ένα συννεφιασμένο απόγευμα Πέμπτης, φθινόπωρο, στην Αθήνα. Ήμουν ιδιαίτερα κουρασμένος, παλεύοντας στον υπολογιστή να φτιάξω μια απαιτητική ιστοσελίδα για έναν πελάτη. Κώδικας πολύς για το design. Δούλευα αυτό το project εδώ και δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι ήμουν ακόμα στην αρχή. Έχει τα ζόρια του το Web Development. Είχα πει αρκετές φορές "όχι" σε φίλους και συγγενείς που μου ζήτησαν να βρεθούμε, προκειμένου να βγάλω τη δουλειά, και την έβγαζα με πολύ καφέ και Energy drinks. Κόντευα να καταρρεύσω. Είχα πολύ άγχος για το αν θα τα καταφέρω να το βγάλω. Άνοιξα και ήπια σιγά σιγά άλλο ένα Monster energy drink, γράφοντας παράλληλα κώδικα για το front-end της σελίδας.

Όμως, το σώμα μου έδινε "σήματα" ότι φτάνει πια, πρέπει να διακόψω την πολλή δουλειά κάνοντας ένα διάλειμμα. Επίσης, το κεφάλι μου βούιζε. Ήμουν σε δίλημμα - να συνέχιζα ή όχι; Τελικά αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα. Σηκώθηκα από την καρέκλα, πήγα στο μπάνιο και ένιψα το πρόσωπό μου για να συνέλθω. Ένιωσα λίγο καλύτερα αλλά και πάλι ήμουν εξαντλημένος από την πολλή δουλειά. Ήθελα μια απόδραση.

Τελικά, είπα ότι το project μπορεί να περιμένει. Πήρα τα κλειδιά μου και βγήκα έξω, αφήνοντας το κινητό μου στο σπίτι. Ήθελα να "αποσυνδεθώ" από οτιδήποτε ηλεκτρονικό και να πάρω μια ανάσα. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ήξερα πού πηγαίνω, τελικά όμως αποφάσισα να πάω να καθήσω σε ένα πάρκο που ήταν 10 λεπτά απόσταση με τα πόδια. Στο δρόμο, πολλά αυτοκίνητα, καυσαέριο, θόρυβος και κακό. Σκέφτηκα να σταματήσω λίγο στο περίπτερο να πάρω καμιά σοκολάτα, μάλλον την αγαπημένη μου Break με φουντούκια, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει μαζί μου λεφτά. "Δε γαμ...αι" είπα από μέσα μου και συνέχισα το δρόμο μου. Περπατούσα λίγο γρήγορα, χωρίς να ξέρω το γιατί. Μάλλον ήταν που ήμουν ακόμα νευρικός από τη δουλειά. Στο δρόμο συνάντησα τον παλιό συμμαθητή μου το Γιώργο, αλλά δεν είχα πολύ όρεξη για κουβέντα, και έτσι είπαμε απλά ένα "γεια". Φαινόταν κι αυτός νευρικός, ποιος ξέρει με το ασχολείτο αυτές τις μέρες.

Είχε πολλά σύννεφα και προσευχόμουν να μη βρέξει, γιατί δεν είχα πάρει ομπρέλα. Βασικά είχα πάρει μόνο τα κλειδιά του σπιτιού. Σε λίγη ώρα έφτασα στο πάρκο λίγο λαχανιασμένος. Λόγω της πολλής καθιστικής δουλειάς, με κούραζε και το γρήγορο περπάτημα. Τουλάχιστον φορούσα άνετα αθλητικά παπούτσια και την πάλευα.

Το πάρκο δεν ήταν πολύ μεγάλο, ήταν όμως μια "όαση" μέσα στη βαβούρα και τρέλα της πόλης. Κάθησα σε ένα μικρό παγκάκι που ήταν μπροστά από κάτι πυκνούς θάμνους. Απέναντί μου ήταν ένα υπέροχο συντριβάνι και δεξιά μου ένας μεγάλος καφέ σκύλος, κουλουριασμένος στο χώμα. Το μυαλό μου ήταν ακόμα στο απαιτητικό project του πελάτη, αλλά σιγά σιγά κατάφερα να χαλαρώσω. Σηκώθηκα, πήγα και χάιδεψα λίγο το σκύλο - είχε και κάμποσα τσιμπούρια - και ξανακάθησα στο παγκάκι. Το φυσικό περιβάλλον είχε αρχίσει να μου κάνει καλό. Άκουγα τα πουλάκια, όπως και το νερό του συντριβανιού, και ηρεμούσα από όλη αυτή την κούραση. Ζούσα στη στιγμή, στο τώρα. Έβλεπα και ένα ζευγάρι που περπατούσε μέσα στο πάρκο - κάτι μεσήλικες - και συζητούσε χαμηλόφωνα. Σαν το project να είχε εξαφανιστεί από τον κόσμο μου και να υπήρχε μόνο το πάρκο και η παρούσα στιγμή. Ο σκύλος σηκώθηκε και προχώρησε μέχρι την άλλη άκρη του πάρκου και ξανακάθησε κουλουριασμένος. Ίσως ήθελε απλώς λίγο να κινηθεί.

Κάθησα κι άλλο στο παγκάκι, δε μέτρησα ώρα γιατί δε φορούσα ρολόι ούτε είχα πάρει το κινητό μου μαζί. Ένιωθα άλλος άνθρωπος με την αλλαγή, σαν να είχα γεμίσει με ενέργεια, παρόλο που απλά καθόμουν και χάζευα το συντριβάνι και το πράσινο. Σε λίγο πέρασε ένας νεαρός και μου ζήτησε αναπτήρα. "Συγγνώμη, δεν καπνίζω" του απάντησα, και αυτός συνέχισε το δρόμο του. Όλα φαίνονταν μαγευτικά, ακόμα και ο ήχος των αυτοκινήτων έξω από το πάρκο. Σηκώθηκα από το παγκάκι, κινήθηκα λίγο, και κατούρησα σε ένα θάμνο. Μετά ξανακάθησα στο παγκάκι και χάζευα πάλι το περιβάλλον. Ευχόμουν αυτή η στιγμή να μην τελείωνε ποτέ.

Επικεντρώθηκα στην αναπνοή μου και διαλογίστηκα για πέντε λεπτά. Ένιωθα ότι όλα είναι ένα, οι άνθρωποι και η φύση μαζί. Η αλήθεια είναι ότι θα επιθυμούσα να μείνω για πολλή ώρα ακόμα εκεί, όμως έπρεπε να συνεχίσω σιγά σιγά και το project. Όμως, είχα πολύ περισσότερη όρεξη από πριν. Το διάλειμμα στο πάρκο το έκανε το θαύμα του. Είπα με ευγνωμοσύνη "Σε ευχαριστώ Θεέ μου για όλα", ξαναχάιδεψα το σκύλο, χαιρέτησα τα πουλιά και άρχισα να κατευθύνομαι προς το σπίτι πολύ πιο φρέσκος. Στη διαδρομή σιγοτραγουδούσα το "Bridge Over Troubled Water" των θρυλικών Simon & Garfunkel. Άκουγα τα αυτοκίνητα αλλά δε με ενοχλούσαν.

Γύρισα σπίτι, μπήκα, ήπια ένα ποτήρι νερό - όχι άλλο Monster - και άρχισα να δουλεύω το project πάλι, ορεξάτος. Δε μου φαινόταν πια σαν αγγαρεία η δουλειά, την έκανα με πιο χαλαρό ρυθμό, χωρίς άγχος, αλλά ήμουν πολύ πιο παραγωγικός. Και έτσι, αποφάσισα να πηγαίνω κάθε μέρα, έστω για λίγη ώρα, στο πολυαγαπημένο πάρκο. Και το διάλειμμά μου θα έκανα, και θα φόρτιζα τις μπαταρίες μου ώστε να είμαι πιο αποδοτικός μετά στη δουλειά. Επομένως, πήρα ένα χρήσιμο μάθημα - όλα στη ζωή χρειάζονται ισορροπία και μέτρο - Μηδέν Άγαν που λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και πάνω από όλα είναι η ψυχική υγεία και ηρεμία.

Περί βοήθειας και προσφοράς

 Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι - τουλάχιστον κατ'εμέ - οι άνθρωποι βρίσκονται στη Γη ώστε να υπάρχει ομόνοια και συνεργασία μεταξύ τους, και ο ένας να βοηθάει τον άλλον. Κανείς άνθρωπος δεν είναι αποκομμένος ("No man is an island") και χρειαζόμαστε τη βοήθεια των άλλων ανθρώπων, όπως και αυτοί τη δική μας. Είναι σημαντικό να ρίχνουμε τον εγωισμό μας και να σκεφτόμαστε τις ανάγκες του άλλου, και να βοηθάμε. Όπως είπε και ο Ιησούς Χριστός, όταν μας ζητήσει κάποιος να πάμε ένα μίλι μαζί του, να πάμε δύο. Το όφελος είναι πολλαπλό. Νιώθουμε ηθική ικανοποίηση, βοηθιέται ο άλλος, είναι πολύ πιθανό να μας βοηθήσει κι εμάς όταν έχουμε ανάγκη, ως ανταπόδοση, και επίσης μαζεύουμε και καλό κάρμα (προσωπικά πιστεύω στο κάρμα). Κάποιοι φιλόσοφοι, μεταξύ αυτών και ο Νίτσε, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας και τον δρόμο μας. Σίγουρα αυτό είναι σημαντικό, και χρειάζεται και η μοναχικότητα όπως και η αγάπη στον εαυτό μας, αλλά να μην φτάσουμε στο σημείο να είμαστε εγωιστές και να ξεχνάμε τον πλησίον μας. Η αγάπη για τον πλησίον είναι όμορφο πράγμα, και κάτι απαραίτητο για την επιβίωσή μας. Όπως έλεγε και ο μεγάλος Γκάντι, "The best way to find yourself is to lose yourself in the service of others". Τέλος, είναι σημαντικό να μην αρνούμαστε τη βοήθεια των άλλων από εγωισμό. Αυτό το απλό αλλά ταυτόχρονα σημαντικό μήνυμα ήθελα να μεταδώσω με αυτό το κείμενο.

Dear God

 Dear God

Dear God, I want to say

I'm thankful for all things

the sorrow, the joy

and all that life brings

Sometimes our life is hard

but we don't lose our hope

with help from you, my God

with everything I cope

You've promised us so much

when this bleak life ends

in heaven close to you

and with spiritual friends

Dear God, I want to say

I have this as an aim

until my final breath

I will praise your name

- Azargled

Απογευματινή βόλτα στο χωριό (ιστορία)

 Ήταν ένα δροσερό απόγευμα του φθινοπώρου, στο χωριό. Είχα βγει για βόλτα και δεν είχα πάρει χρήματα μαζί. Αποφάσισα να καθήσω χαλαρά σε ένα παγκάκι στην πλατεία. Χάζευα τα φύλλα που είχαν πέσει κάτω στο έδαφος, και τότε το ρολόι της εκκλησίας δίπλα έκανε ένα χτύπο. Ήταν 5.30 (Παρεμπιπτόντως, το ρολόι, όταν είναι και μισή, κάνει ένα χτύπο). Δεν είχε νυχτώσει ακόμα, αλλά δε θα αργούσε πολύ. Μόλις είχε αλλάξει και η ώρα, λίγες μέρες πριν. Είχα ξεχαστεί από τα προβλήματά μου εκείνη τη στιγμή. Γενικά ήταν ερημιά, έβλεπες μόνο κανένα ζευγάρι να περνάει, με το παιδί στο καρότσι. Δεν πολυπεινούσα, άλλωστε δεν είχα και λεφτά μαζί μου για να πάρω κάτι. Σε κάποια φάση, εκεί που καθόμουν, ένιωσα μια ωραία γαλήνη. Συνειδητοποίησα τότε ότι όλοι χρειαζόμαστε ήσυχες στιγμές για να χαλαρώσουμε, είτε είμαστε στην πόλη, είτε στο χωριό. Πολλοί άνθρωποι τρέχουν με τις δουλειές τους πανικόβλητοι, χωρίς να πάρουν ανάσα, και ξεχνάνε να μείνουν λίγο μόνοι με τον εαυτό τους στην ησυχία. Βέβαια, από την άλλη, θέλει και ισορροπία, όπως χρειάζεται η ησυχία, χρειάζεται και η δράση. Εκεί που τα σκεφτόμουν αυτά, μια τιγρέ γάτα ήρθε κοντά μου και μου γουργούριζε. Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου τροφή να την ταΐσω, όμως τη χάιδεψα λίγο με αγάπη. Από τα ζώα μπορούμε να πάρουμε διάφορα μαθήματα, όπως το να χαλαρώνουμε και να ζούμε τη στιγμή, το τώρα. Τα ζώα δεν έχουν ρολόγια, ούτε πρόγραμμα. Βέβαια ο άνθρωπος έχει πολλά θετικά όπως την ευφυΐα, τον πολιτισμό κ.ά. όμως από την άλλη, πολλές φορές ζούμε μέσα στο άγχος και την πολυπλοκότητα, κάνοντας τη ζωή μας ένα μαρτύριο. Σε λίγο η γάτα έφυγε, μάλλον αναζητούσε τροφή. Από το παγκάκι μπορούσα να δω το κύμα της θάλασσας και να ακούσω τον ήχο του, και αυτό με γαλήνευε. Δυστυχώς ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αποκοπεί από τη φύση, που είναι το φυσικό μας περιβάλλον. Μας φάγανε τα τσιμέντα και τα μπετά. Και συχνά ρυπαίνουμε το περιβάλλον με τα σκουπίδια. Είναι τραγικό, έτσι είναι σαν να λερώνουμε το ίδιο μας το σπίτι. Ευτυχώς η πλατεία ήταν σχετικά καθαρή. Μόνο ένα πεταμένο κουτάκι μπύρας είδα κοντά μου, και το πέταξα στον κάδο, κάνοντας έτσι το καθήκον μου. Ωραία ήταν αλλά σε λίγο θα αναχωρούσα πάλι για το σπίτι, γιατί έπρεπε να κάνω κάτι δουλειές που είχα. Πριν φύγω, μπήκα δίπλα στην εκκλησία, που ήταν ανοιχτή, και άναψα ένα κερί, για το καλό. Πόσο εμείς οι άνθρωποι έχουμε απομακρυνθεί από το Θεό! Εξ ου και όλα τα κακά στον κόσμο. Εάν εφαρμόζαμε τα όσα λέει το Ευαγγέλιο, θα ζούσαμε όλοι ωραία και ειρηνικά. Έκανα το σταυρό μου και είπα ένα "Κύριε Ελέησον" και την έκανα για το σπίτι, σκεπτόμενος στο δρόμο ξανά όλα τα παραπάνω. Δεν πήγε και άσχημα αυτή η βόλτα.