Στο χωριό με τον παππού (ιστορία)

Ήταν μεσημέρι Αυγούστου, στο χωριό του παππού μου. Ήμουν μέσα στο σπίτι και είχα βάλει τον ανεμιστήρα. Δεν είχα air condition, όμως κάτι έκανε και ο ανεμιστήρας. Ο παππούς μου, γέρος πια σε ηλικία, είχε ταΐσει τα ζώα - κάτι κατσίκια και κουνέλια - και διάβαζε την εφημερίδα του. Η γιαγιά μου κοιμόταν, όπως συνήθως κοιμάται τα μεσημέρια. Ήταν μαζί κάπου 40 χρόνια, και τα πήγαιναν πολύ καλά, μόνο κάποιοι μικροκαβγάδες υπήρχαν πού και πού, όπως είναι ανθρώπινο. Ο παππούς μου, καλός άνθρωπος, είχε μόνο κάτι θέματα με το αλκοόλ - του άρεσε πολύ ειδικά το κόκκινο κρασί. Είχε κουραστεί πολύ στη ζωή του, δούλευε μια ζωή σε εργοστάσιο. Είμαι τυχερός που είναι και οι δύο εν ζωή και πηγαίνω και τους βλέπω στο χωριό. Είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στις κατσίκες μας. Μαζί με τον παππού μου, όταν είχαμε κέφι, τις αρμέγαμε κιόλας. Πήγα στο ισόγειο - εγώ ήμουν στον πρώτο όροφο - να δω τι κάνει ο παππούς μου. Ακόμα διάβαζε εφημερίδα. "Παππού, θες να σου φτιάξω ένα καφέ;" ρώτησα. "Ναι, καλό μου εγγονάκι" απάντησε αυτός. Του έφτιαξα καφέ ελληνικό, όπως τον πίνει, δηλαδή διπλό και σκέτο. "Να σαι καλά" μου είπε. Του έβαλα και ένα κουλουράκι, να βουτήξει αν θέλει στον καφέ. "Παππού, τι έλεγε η εφημερίδα;" ρώτησα. "Αχ, καλό μου εγγονάκι, όλο πόλεμοι και οικονομικές δυσχέρειες. Σπάνια ακούς κάτι καλό. Το πράγμα δεν βλέπω να καλυτερεύει, απ' ότι φαίνεται έρχονται ακόμα πιο δύσκολα χρόνια. Βέβαια, δύσκολα ήταν και παλιά, στα δικά μας χρόνια, αλλά τουλάχιστον εμείς είχαμε παρηγοριά την πίστη στο Θεό και παίρναμε κουράγιο. Τώρα ο κόσμος έχει αμερικανοποιηθεί, σαν να έχει χάσει τον πνευματικό δρόμο του, και είναι λυπηρό". "Καταλαβαίνω, παππού. Γιατί πιστεύεις έχει γίνει αυτό; Τυχαία ή υπάρχει κάποιο σχέδιο στη μέση;" "Κοίτα, καλό μου παιδί, υπάρχουν κάποιες σκοτεινές δυνάμεις στον πλανήτη που θέλουν να πάρουν δύναμη εις βάρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Θέλουν να δημιουργήσουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπως λέγεται, δηλαδή οι άνθρωποι να είναι πιόνια και να υπακούν σε κάποια ελίτ, πολλές φορές έμμεσα, χωρίς να φαίνεται καθαρά, αντί να έχουν για πυξίδα τους το Θεό και το Ευαγγέλιο. Πολλά ακούγονται βέβαια, παιδί μου, και κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι αλήθεια, αλλά το σίγουρο είναι ότι υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο. Η ελίτ θα εκμεταλλευτεί την πείνα και την ανέχεια του κόσμου και θα τους κάνει να σκέφτονται μόνο την επιβίωση και το χρήμα. Βέβαια, σίγουρα είναι σημαντικά αυτά, αφού ο άνθρωπος είναι και σάρκα και ύλη, αλλά δεν είναι καλό να είναι εις βάρος των πνευματικών θεμάτων". "Καταλαβαίνω παππού, όντως θα είναι δύσκολα. Και τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αποφύγουμε αυτή την κατάσταση;" "Θέλει να έχουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας και πίστη στο Θεό. Η προσευχή βοηθάει πολύ. Δεν χρειάζεται να γίνουμε άγιοι - μακάρι βέβαια - αλλά πρέπει να είμαστε σωστοί όσο μπορούμε και να έχουμε μια καλή σχέση με το Θεό. Με την πίστη στο Θεό, όλα είναι δυνατά, και κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει πνευματικά". Έκατσα λίγο και σκέφτηκα αυτά που μου είπε. Όντως, ο παππούς μου είχε επίγνωση του τι γίνεται στον κόσμο και τι σχεδιάζεται για το μέλλον. "Σε ευχαριστώ παππού, θα τα έχω υπόψη αυτά που μου είπες", του απάντησα. Πήγα πάλι στο δωμάτιό μου επάνω και συνέχισα κάτι δουλειές που είχα αφήσει στη μέση. Το βράδυ χαλάρωσα, ήπια ένα χυμό και είδα μια ταινία. Την άλλη μέρα, το πρωί, πήγα στην πόλη και πήρα δύο πράγματα: Ένα βιβλίο για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων από ένα καλό θρησκευτικό βιβλιοπωλείο εκεί, και έναν ξύλινο σταυρό, δώρο στον παππού μου. Γύρισα σπίτι και ο παππούς μου με ευχαρίστησε πολύ και με φίλησε για το σταυρό. Μπορείς να μάθεις διάφορα ενδιαφέροντα και χρήσιμα πράγματα, είναι η αλήθεια, από τους παππούδες και γιαγιάδες. Καλό είναι να σεβόμαστε τις παλιότερες γενιές και να συζητάμε μαζί τους, όσο μπορούμε. Ποιος ξέρει, ίσως κι εμείς να λέμε χρήσιμα πράγματα στα παιδιά και τα εγγόνια μας, αν κάνουμε βέβαια.

Forgive me, God

Forgive me, God, for all my sins

all I have done so far

erase my wrongs and heal my soul

you know, I have a scar

Forgive me, God, I used to lie

and steal from time to time

I was not conscious at all

of this eternal crime

Forgive me, God, and I will change

and I will do good deeds

I have to fix my mind at first

and I will plant good seeds

Forgive me, God, my evil deeds

are haunting me a lot

and one day I will really die

and my body will rot

Forgive me, God, the time is near

of the great Judgement Day

and let me have a peaceful end

in Heaven I shall play

Forgive me, God, I'm not a saint

my sins are very grave

and you know me in great detail

my road you should pave

Forgive me, God, and Jesus Christ

imperfect I may be

but I am willing to improve

and be a sheep of thee

Forgive me, God, it's never late

to turn to you at all

the bells are chiming from afar

so we won't lose our role

- Azargled 

Home

It's nice to go outside

enjoying the storm

but then you want to calm

at your wonderful home

Your desk, your books, your cat

all these await for you

they are your sweetest friends

a bond that is so true

Your food is in the fridge

cigars in a nice box

and in the corner too

a pair of brown socks

Your laptop and your phone

are there for you to use

as well as a guitar

for you to play the blues

You should always lock

the door of your nice flat

in case a thief would come

and your home will attack

At night your bed is there

with the colorful sheets

and near your alarm clock

that you program its beeps

A window is there

so you can watch the rain

and bottles of liqueur

to ease your biggest pain

The time will always pass

and troubles may they come

but your sweet shelter is

your small, delightful home

- Azargled

Βόλτα στο πάρκο της Καλαμάτας (ιστορία)

Σεπτέμβρης μήνας, στην Καλαμάτα. Απόγευμα. Είχε βρέξει πριν λίγη ώρα, και είχε μια ωραία δροσιά. Το χώμα μύριζε όμορφα, και είχα μόλις καθήσει στο πάρκο με τα παλιά τρένα. Ένιωθα πολύ χαλαρός, καθώς είχα τελειώσει με τις δουλειές του σπιτιού, και είχα όλο το χρόνο να βγω έξω. Κάθησα κανένα δεκάλεπτο και πήγα στο πιο κοντινό περίπτερο να πάρω ένα παγωτό. Διάλεξα ένα μεγάλο πύραυλο σοκολάτα. Τα οικονομικά μου δεν ήταν και στην καλύτερή τους φάση, όμως για κανένα παγωτό ή σνακ περίσσευαν λίγα χρήματα. Ξαναπήγα στο πάρκο, στο ήσυχο παγκάκι που καθόμουν προηγουμένως, και έτρωγα σιγά σιγά το παγωτό. Συνήθως το έτρωγα ψιλολιωμένο, αλλά αυτή τη φορά βαριόμουν να περιμένω και το έφαγα όταν ήταν ακόμα σκληρό. Το μπισκοτένιο μέρος του πυραύλου, ή αλλιώς το χωνάκι, είναι το αγαπημένο μου. Όταν τελείωνα το παγωτό, ήρθε κοντά μου ένα σκυλάκι, που μάλλον ήταν ράτσας Γκριφόν. Σκέφτηκα ότι θα δροσίστηκε λίγο σήμερα που δρόσισε ο καιρός, γιατί τέτοια σκυλιά με τέτοιο τρίχωμα ζεσταίνονται πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες, ακόμα και το Σεπτέμβρη (που στο πρώτο μισό του τουλάχιστον, είναι σαν καλοκαίρι). Το λυπήθηκα λίγο γιατί φαινόταν πεινασμένο και του έδωσα ένα μικρό κομμάτι από το χωνάκι. Το καταβρόχθισε γρήγορα. Βέβαια, τα σκυλιά συνήθως προτιμούν άλλες τροφές, κυρίως κάτι κρεατικό, αλλά δεν είχα κάτι άλλο μαζί μου. Σκέφτηκα ότι κατά μία έννοια εμείς είμαστε "τυχεροί" που έχουμε γεννηθεί άνθρωποι, και υποτίθεται στη ζωή μας έχουμε περισσότερες εμπειρίες από ότι ένας σκύλος ή μία γάτα, για παράδειγμα. Από την άλλη βέβαια, τα ζώα δεν έχουν τόσες ευθύνες και σκοτούρες. Χαιρέτησα το σκύλο (δεν πρόσεξα αν ήταν αρσενικός ή θηλυκός) και άρχισα να περπατάω κατά μήκος του πάρκου. Ένα μικρό παιδί έπαιζε παθιασμένα με μια μπάλα, ενώ ένας μεσήλικας φαινόταν να κατουρούσε σε ένα δέντρο, σε μια γωνία. Ήταν και ένα ζευγάρι νέων, που πέρασε από δίπλα μου, φαίνονταν ερωτευμένοι μεταξύ τους. Λίγος κόσμος. Πήγα κοντά σε ένα δέντρο και το άγγιξα απαλά, για να συνδεθώ κάπως με τη φύση. Τα δέντρα, σκέφτηκα, έχουν ακόμα πιο απλή ζωή από τα ζώα, και όμως είναι τόσο χρήσιμα για το περιβάλλον! Βέβαια, είναι πιθανό να νιώθουν πόνο, όπως κι εμείς, όταν οι άνθρωποι τα περιεργάζονται. Στον κορμό του δέντρου είχε μυρμήγκια, και κάποια κουβαλούσαν λίγο φαγητό, λογικά κάπου εκεί γύρω θα είχαν κάνει φωλιά. Ακόμα και τα μυρμήγκια, σκέφτηκα, είναι σημαντικά για το σύμπαν. Όλα τα έχει φτιάξει ο Θεός με μια λογική, να είναι μέρος της τροφικής αλυσίδας. Και τα ψάρια, σκέφτηκα, έχουν το ρόλο τους, όπως και τα πουλιά και όλοι οι οργανισμοί. Η διαφορά με τον άνθρωπο είναι, ότι στους άλλους οργανισμούς δεν υπάρχει απληστία και κακία, αν τυχόν τρώνε το ένα το άλλο είναι για λόγους επιβίωσης. Η φύση είναι μεγάλο σχολείο. Σύμφωνα με τη θρησκεία, τα ζώα και τα φυτά δεν πάνε στην κόλαση ή τον παράδεισο, αφού οι ενέργειές τους είναι βάσει ενστίκτου, οπότε δεν κρίνονται για τις πράξεις τους. Αυτά σκεφτόμουν, και χωρίς να το συνειδητοποιήσω είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ήθελα να δω στην τηλεόραση μια αγαπημένη μου αμερικάνικη σειρά δράσης, οπότε κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Αυτά για σήμερα, και αύριο πάλι το απόγευμα θα έκανα τη βόλτα μου, ίσως με νέες σκέψεις και παραστάσεις... 

Ευγνωμοσύνη (ιστορία)

 Αθήνα, Φλεβάρης μήνας. Κρύο και συννεφιά, μόλις είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ο Κώστας, 45 χρόνων, άνεργος, ζούσε σε μια γκαρσονιέρα στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν αρκετά νευρικός και προβληματισμένος, και ρουφούσε τον ελληνικό του, τον έπινε σκέτο. Βασικά είχε μελαγχολία, στα όρια της κατάθλιψης. Δεν ήταν μόνο το ότι δεν είχε δουλειά, τον απασχολούσαν διάφορα. Είπε να πάρει τηλέφωνο τον παλιό φίλο του, το Γιώργο, που είχε καιρό να δει. Ο Γιώργος απάντησε και του είπε να περάσει από το σπίτι (έμεναν αρκετά κοντά). Ο Κώστας δέχτηκε, μιας και δεν είχε άλλη παρέα. Είπε, "έρχομαι!". Ο Γιώργος ακουγόταν πιο εύθυμος και ορεξάτος, οπότε ο Κώστας σκέφτηκε ότι αυτό θα του έκανε καλό. Είχε διαβάσει πρόσφατα και ένα άρθρο ψυχολογίας, που έλεγε να προτιμάμε για παρέα αυτούς που μας "ανεβάζουν" και όχι τους τοξικούς.

Ο Κώστας φόρεσε το μπουφάν του και βγήκε για να πάει στο Γιώργο. Είχε αρκετή κίνηση έξω, όπως και καυσαέριο. Σε κάτι τοίχους είχε γκράφιτι αλλά και συνθήματα αναρχικών. Ένιωθε βέβαια μελαγχολικός και μπερδεμένος και δεν έδωσε σημασία. Σε δέκα λεπτά φτάνει στο Γιώργο, που ζούσε κάπως πιο άνετα, σε ένα δυάρι. Ο Γιώργος ήταν λίγο πιο μικρός και δούλευε delivery σε πιτσαρία. Χτυπάει το κουδούνι, και τον υποδέχεται ο Γιώργος. Είχε κι ένα σκυλάκι, αλλά κοιμόταν σε μια γωνία και έτσι δεν "ενόχλησε" τον Κώστα.

"Να κάνω καφέ;" ρωτάει ο Γιώργος. "Όχι, έχω πιει, ευχαριστώ" απαντάει ο Κώστας. Οπότε έβαλε του Κώστα μια κόκα κόλα. Κάθησαν σε ένα μικρό τραπεζάκι και ήπιαν μια γουλιά. Ο Κώστας τότε άρχισε να λέει στο Γιώργο μελαγχολικά - σχεδόν να κλαίγεται - ότι η ζωή του είχε πιάσει πάτο, δεν έβρισκε νόημα σε τίποτα, δεν είχε δουλειά, ούτε είχε κάνει οικογένεια, και ένιωθε μόνος στο κέντρο της πόλης. Έλεγε ότι ένιωθε ο πιο άτυχος άνθρωπος και ότι δεν είχε όρεξη να ζει. Ο Γιώργος τον άκουγε με ενδιαφέρον.

Μετά από αρκετή "γκρίνια" του Κώστα, ο Γιώργος του λέει "Κώστα, καταλαβαίνω ότι έχεις τα προβλήματά σου, όμως να ξέρεις όλοι έχουμε, ακόμα κι όταν αυτό δε φαίνεται. Είναι σημαντικό να έχεις ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή και να σκέφτεσαι πάντα ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα". Ο Κώστας είχε ακούσει κάπου για την έννοια της ευγνωμοσύνης, όμως δεν είχε σκεφτεί πώς μπορεί να τη βάλει στη ζωή του. Ο Γιώργος συνέχισε "Να ξέρεις, δεν είναι μικρό πράγμα το ότι μένεις σε ένα σπίτι, έστω και σχετικά στενάχωρο. Άλλοι δεν έχουν καθόλου στέγη πάνω από το κεφάλι τους και υποφέρουν, ειδικά το χειμώνα". "Σωστό", είπε ο Κώστας, "αυτό δεν το χα σκεφτεί. Το είχα δεδομένο το σπίτι. Σε ευχαριστώ που μου το είπες". Μετά ο Γιώργος, αφού ήπιε άλλη μια γουλιά κόκα κόλα, του λέει "Σίγουρα το να μην έχει κάποιος δουλειά είναι ένα πρόβλημα, όμως έχει αρκετό χρόνο για τον εαυτό του και για δημιουργικά πράγματα, που ένας εργαζόμενος μπορεί να μην έχει. Και το να μην έχει κάποιος οικογένεια, πάλι έχει τα υπέρ του, όπως και τα κατά του. Ξέρεις πόσοι πατεράδες έχουν προβλήματα και έννοιες με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους;".

Ο Κώστας άρχισε να συνέρχεται από τη μελαγχολία και χαμογελούσε, σαν να ανακάλυπτε έναν καινούργιο κόσμο. "Επίσης," του λέει ο Γιώργος, "έχουμε ειρήνη, και αυτό μην το θεωρείς δεδομένο. Αλλού δεν γνωρίζουν εάν θα ζήσουν την επόμενη μέρα και ζουν συνέχεια σε αγωνία και τρόμο. Έχεις επίσης υγεία και έχεις φτάσει σε μια άλφα ηλικία, θα μπορούσες να έχεις πεθάνει σε παιδική ηλικία από κάποια αρρώστια ή άλλη αιτία. Να είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή, εκτός ίσως ότι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Κι εγώ έχω τα προβλήματά μου, ας πούμε στη δουλειά έχω ένα στριμμένο αφεντικό. Όμως προσπαθώ να μην το πολυσκέφτομαι και να εστιάζω στα θετικά της ζωής".

"Γιώργο, φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ" λέει ο Κώστας, "δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Καταλαβαίνω ότι έχει μεγάλη σημασία η οπτική γωνία που βλέπουμε τη ζωή. Ήδη άρχισα να νιώθω καλύτερα. Να σαι καλά". "Τίποτα," του απαντά ο Γιώργος, "γι αυτό είναι οι φίλοι. Μόνο κάνε μου μια χάρη, κάθε πρωί που θα ξυπνάς να σημειώνεις τουλάχιστον πέντε πράγματα που είσαι ευγνώμων στη ζωή. Μπορεί να είναι η υγεία σου, ένα κατοικίδιο ή απλώς ο ήχος της βροχής όταν πέφτει και ακούγεται ωραία. Και κοίτα να φροντίζεις τον εαυτό σου όσο μπορείς χωρίς να γκρινιάζεις, ειδικά για πράγματα που δεν αλλάζουν. Να μάθεις να ζεις και στη στιγμή χωρίς να πολυσκέφτεσαι, γιατί το μυαλό μεγαλοποιεί τα πράγματα. Έλα ξανά να τα πούμε σε καμιά βδομάδα, να δω πώς θα είσαι τότε, θα έχω και από το αγαπημένο σου κρασί να πιούμε".

Ο Κώστας ξαναευχαρίστησε το Γιώργο για τις συμβουλές και την παρέα και του λέει "Πάω σπίτι τώρα, να μαγειρέψω τίποτα, θα τα ξαναπούμε λογικά σε καμιά βδομάδα". Τον χαιρέτησε ο Γιώργος και ο Κώστας ξεκίνησε για το σπίτι του αναζωογονημένος. Στο εξής θα έκανε και την άσκηση με την ευγνωμοσύνη που του είχε πει ο Γιώργος, και θα ακολουθούσε και τις συμβουλές του και η ζωή του θα άλλαζε προς το καλύτερο χωρίς να αλλάξουν απαραίτητα οι συνθήκες. Βέβαια με την αλλαγή της ψυχολογίας του, θα άρχιζε να κάνει και μικρά βήματα ώστε να αλλάξει και τις συνθήκες, αν κάτι δεν του άρεσε. Μακάρι όλοι να είχαμε ένα φίλο σαν το Γιώργο να μας θυμίζει τα καλά της ζωής...

Sleep

Sleep

It is late at night

The darkness is so deep

I'm lying in my bed

And want to get some sleep

Next to me are some pills

That wait for me to drink

My doctor gave to me

Their colour is light pink

My life is full of stress

And I want to relax

My girl is very far

You know that is sucks

An owl yells outside

And it just starts to rain

Uncomfortable in bed

I feel a lot of pain

So I managed to drink

Some water with a pill

To cure my insomnia

And sleepy I could feel

And then my pain stopped

And I could close my eyes

I started to dream big

Dream big of fields and skies

- Azargled 

My black cat

My black cat

My black cat is wonderful

She often sleeps all day

Likes to sit out in the yard

And into the sun ray

She meows when is hungry 

And eats a lot of fish

Which is served well with love

In her beautiful dish

One day I could not find her

And thought that she was gone

My sorrow was so big

I cried much alone

I wondered where she had gone

Maybe in another house

Or she ran in the field

To catch a big big mouse

And yeah, after some time

She came next to a tree

With a bird in her mouth

To show it to me

My grief had gone away

The cat was safe and sound

She meowed again

And turned on the ground

- Azargled