Ευγνωμοσύνη (ιστορία)

 Αθήνα, Φλεβάρης μήνας. Κρύο και συννεφιά, μόλις είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ο Κώστας, 45 χρόνων, άνεργος, ζούσε σε μια γκαρσονιέρα στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν αρκετά νευρικός και προβληματισμένος, και ρουφούσε τον ελληνικό του, τον έπινε σκέτο. Βασικά είχε μελαγχολία, στα όρια της κατάθλιψης. Δεν ήταν μόνο το ότι δεν είχε δουλειά, τον απασχολούσαν διάφορα. Είπε να πάρει τηλέφωνο τον παλιό φίλο του, το Γιώργο, που είχε καιρό να δει. Ο Γιώργος απάντησε και του είπε να περάσει από το σπίτι (έμεναν αρκετά κοντά). Ο Κώστας δέχτηκε, μιας και δεν είχε άλλη παρέα. Είπε, "έρχομαι!". Ο Γιώργος ακουγόταν πιο εύθυμος και ορεξάτος, οπότε ο Κώστας σκέφτηκε ότι αυτό θα του έκανε καλό. Είχε διαβάσει πρόσφατα και ένα άρθρο ψυχολογίας, που έλεγε να προτιμάμε για παρέα αυτούς που μας "ανεβάζουν" και όχι τους τοξικούς.

Ο Κώστας φόρεσε το μπουφάν του και βγήκε για να πάει στο Γιώργο. Είχε αρκετή κίνηση έξω, όπως και καυσαέριο. Σε κάτι τοίχους είχε γκράφιτι αλλά και συνθήματα αναρχικών. Ένιωθε βέβαια μελαγχολικός και μπερδεμένος και δεν έδωσε σημασία. Σε δέκα λεπτά φτάνει στο Γιώργο, που ζούσε κάπως πιο άνετα, σε ένα δυάρι. Ο Γιώργος ήταν λίγο πιο μικρός και δούλευε delivery σε πιτσαρία. Χτυπάει το κουδούνι, και τον υποδέχεται ο Γιώργος. Είχε κι ένα σκυλάκι, αλλά κοιμόταν σε μια γωνία και έτσι δεν "ενόχλησε" τον Κώστα.

"Να κάνω καφέ;" ρωτάει ο Γιώργος. "Όχι, έχω πιει, ευχαριστώ" απαντάει ο Κώστας. Οπότε έβαλε του Κώστα μια κόκα κόλα. Κάθησαν σε ένα μικρό τραπεζάκι και ήπιαν μια γουλιά. Ο Κώστας τότε άρχισε να λέει στο Γιώργο μελαγχολικά - σχεδόν να κλαίγεται - ότι η ζωή του είχε πιάσει πάτο, δεν έβρισκε νόημα σε τίποτα, δεν είχε δουλειά, ούτε είχε κάνει οικογένεια, και ένιωθε μόνος στο κέντρο της πόλης. Έλεγε ότι ένιωθε ο πιο άτυχος άνθρωπος και ότι δεν είχε όρεξη να ζει. Ο Γιώργος τον άκουγε με ενδιαφέρον.

Μετά από αρκετή "γκρίνια" του Κώστα, ο Γιώργος του λέει "Κώστα, καταλαβαίνω ότι έχεις τα προβλήματά σου, όμως να ξέρεις όλοι έχουμε, ακόμα κι όταν αυτό δε φαίνεται. Είναι σημαντικό να έχεις ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή και να σκέφτεσαι πάντα ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα". Ο Κώστας είχε ακούσει κάπου για την έννοια της ευγνωμοσύνης, όμως δεν είχε σκεφτεί πώς μπορεί να τη βάλει στη ζωή του. Ο Γιώργος συνέχισε "Να ξέρεις, δεν είναι μικρό πράγμα το ότι μένεις σε ένα σπίτι, έστω και σχετικά στενάχωρο. Άλλοι δεν έχουν καθόλου στέγη πάνω από το κεφάλι τους και υποφέρουν, ειδικά το χειμώνα". "Σωστό", είπε ο Κώστας, "αυτό δεν το χα σκεφτεί. Το είχα δεδομένο το σπίτι. Σε ευχαριστώ που μου το είπες". Μετά ο Γιώργος, αφού ήπιε άλλη μια γουλιά κόκα κόλα, του λέει "Σίγουρα το να μην έχει κάποιος δουλειά είναι ένα πρόβλημα, όμως έχει αρκετό χρόνο για τον εαυτό του και για δημιουργικά πράγματα, που ένας εργαζόμενος μπορεί να μην έχει. Και το να μην έχει κάποιος οικογένεια, πάλι έχει τα υπέρ του, όπως και τα κατά του. Ξέρεις πόσοι πατεράδες έχουν προβλήματα και έννοιες με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους;".

Ο Κώστας άρχισε να συνέρχεται από τη μελαγχολία και χαμογελούσε, σαν να ανακάλυπτε έναν καινούργιο κόσμο. "Επίσης," του λέει ο Γιώργος, "έχουμε ειρήνη, και αυτό μην το θεωρείς δεδομένο. Αλλού δεν γνωρίζουν εάν θα ζήσουν την επόμενη μέρα και ζουν συνέχεια σε αγωνία και τρόμο. Έχεις επίσης υγεία και έχεις φτάσει σε μια άλφα ηλικία, θα μπορούσες να έχεις πεθάνει σε παιδική ηλικία από κάποια αρρώστια ή άλλη αιτία. Να είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή, εκτός ίσως ότι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Κι εγώ έχω τα προβλήματά μου, ας πούμε στη δουλειά έχω ένα στριμμένο αφεντικό. Όμως προσπαθώ να μην το πολυσκέφτομαι και να εστιάζω στα θετικά της ζωής".

"Γιώργο, φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ" λέει ο Κώστας, "δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Καταλαβαίνω ότι έχει μεγάλη σημασία η οπτική γωνία που βλέπουμε τη ζωή. Ήδη άρχισα να νιώθω καλύτερα. Να σαι καλά". "Τίποτα," του απαντά ο Γιώργος, "γι αυτό είναι οι φίλοι. Μόνο κάνε μου μια χάρη, κάθε πρωί που θα ξυπνάς να σημειώνεις τουλάχιστον πέντε πράγματα που είσαι ευγνώμων στη ζωή. Μπορεί να είναι η υγεία σου, ένα κατοικίδιο ή απλώς ο ήχος της βροχής όταν πέφτει και ακούγεται ωραία. Και κοίτα να φροντίζεις τον εαυτό σου όσο μπορείς χωρίς να γκρινιάζεις, ειδικά για πράγματα που δεν αλλάζουν. Να μάθεις να ζεις και στη στιγμή χωρίς να πολυσκέφτεσαι, γιατί το μυαλό μεγαλοποιεί τα πράγματα. Έλα ξανά να τα πούμε σε καμιά βδομάδα, να δω πώς θα είσαι τότε, θα έχω και από το αγαπημένο σου κρασί να πιούμε".

Ο Κώστας ξαναευχαρίστησε το Γιώργο για τις συμβουλές και την παρέα και του λέει "Πάω σπίτι τώρα, να μαγειρέψω τίποτα, θα τα ξαναπούμε λογικά σε καμιά βδομάδα". Τον χαιρέτησε ο Γιώργος και ο Κώστας ξεκίνησε για το σπίτι του αναζωογονημένος. Στο εξής θα έκανε και την άσκηση με την ευγνωμοσύνη που του είχε πει ο Γιώργος, και θα ακολουθούσε και τις συμβουλές του και η ζωή του θα άλλαζε προς το καλύτερο χωρίς να αλλάξουν απαραίτητα οι συνθήκες. Βέβαια με την αλλαγή της ψυχολογίας του, θα άρχιζε να κάνει και μικρά βήματα ώστε να αλλάξει και τις συνθήκες, αν κάτι δεν του άρεσε. Μακάρι όλοι να είχαμε ένα φίλο σαν το Γιώργο να μας θυμίζει τα καλά της ζωής...