Disappear

I want to disappear

and never come again

my troubles are enough

no sun and full of rain

I feel I have no place

in this terrible world

my mind is very weak

my body is very old

I know there is no hope

no light in my dark life

all people I have met

they hit me with a knife

My daily life is dull

and I don't have no joy

like that I used to have

back when I was a boy

The news are very bad

war, poverty, famine

the problems of the world

will soon become so mine

My fire has gone away

my courage is not enough

I have to ask for help

to fix my goddamn life

A miracle I await

something to wake me up

forever I am gone

I feel I've lost the map

I want to disappear

before the sun is set

I'm tired so many years

to fight with all this shit

- Azargled

Prison of the mind

Our mind is a machine

that traps us every day

with millions of thoughts

our peace does not long stay

As servant it is good

but when it takes control

before we realize

it plays an evil role

It likes to criticize

and think it's always right

it rarely solves a thing

but with our nerves will fight

We tend to set aside

the wisdom of the heart

and listen to our mind

destroying the art

It makes us fear a lot

when we should have the guts

with bad analysis

from lions makes us rats

We should not always trust

the mind and all it tells

because in a dark day

it makes a thousand hells

The presence is the key

to escape our wild mind

our mindfulness will bring

a peace, a hope and light

So we shall not despair

there is a way out there

the now is the big door

with love and with our care

- Azargled

Dreams

When you go through this life

as hard it may seem

be sure to chase aloud

your purpose and your dream

The troubles come and go

and the distractions too

to focus on yourself

the chances are so few

But if you follow well

your purpose and your heart

a difference you will make

in science, sport or art

You have to do the work

nobody's there for you

in loneliness you must

make your wild dreams come true

Not all the people will

support you in your dream

but you should carry on

as hard it may seem

The gods are there for you

your muse helps in your goal

be sure to rise again

in case that you will fall

Your body may be gone

after a hundred years

but your good work will last

for others' eyes and ears

So make sure not forget

your goals and your big dreams

you'll make history

it's worth it, so it seems

- Azargled

Magic

There's magic in the Earth

there's magic in the moon

all planets dance around

to a wonderful tune

The sun is like a king

throwing all his yellow rays

making the whole of Earth

a warm beautiful place

The ocean is deep

and really really vast

with lots of little fish

that they move very fast

The trees are very still

however, they are gold

with their fruits and their leaves

both the young and the old

The soil is very soft

with treasures down below

the cute plants and the greens

are growing so slow

The wind, it comes and goes

and it makes strange sounds

we need it for our sails

the ships to make rounds

The animals go wild

they're hunting their prey

and when their belly's full

they sleep and they play

The humans are so mad

the nature they harm

the world is burning now

it rings a loud alarm

- Azargled

Στο χωριό με τον παππού (ιστορία)

Ήταν μεσημέρι Αυγούστου, στο χωριό του παππού μου. Ήμουν μέσα στο σπίτι και είχα βάλει τον ανεμιστήρα. Δεν είχα air condition, όμως κάτι έκανε και ο ανεμιστήρας. Ο παππούς μου, γέρος πια σε ηλικία, είχε ταΐσει τα ζώα - κάτι κατσίκια και κουνέλια - και διάβαζε την εφημερίδα του. Η γιαγιά μου κοιμόταν, όπως συνήθως κοιμάται τα μεσημέρια. Ήταν μαζί κάπου 40 χρόνια, και τα πήγαιναν πολύ καλά, μόνο κάποιοι μικροκαβγάδες υπήρχαν πού και πού, όπως είναι ανθρώπινο. Ο παππούς μου, καλός άνθρωπος, είχε μόνο κάτι θέματα με το αλκοόλ - του άρεσε πολύ ειδικά το κόκκινο κρασί. Είχε κουραστεί πολύ στη ζωή του, δούλευε μια ζωή σε εργοστάσιο. Είμαι τυχερός που είναι και οι δύο εν ζωή και πηγαίνω και τους βλέπω στο χωριό. Είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στις κατσίκες μας. Μαζί με τον παππού μου, όταν είχαμε κέφι, τις αρμέγαμε κιόλας. Πήγα στο ισόγειο - εγώ ήμουν στον πρώτο όροφο - να δω τι κάνει ο παππούς μου. Ακόμα διάβαζε εφημερίδα. "Παππού, θες να σου φτιάξω ένα καφέ;" ρώτησα. "Ναι, καλό μου εγγονάκι" απάντησε αυτός. Του έφτιαξα καφέ ελληνικό, όπως τον πίνει, δηλαδή διπλό και σκέτο. "Να σαι καλά" μου είπε. Του έβαλα και ένα κουλουράκι, να βουτήξει αν θέλει στον καφέ. "Παππού, τι έλεγε η εφημερίδα;" ρώτησα. "Αχ, καλό μου εγγονάκι, όλο πόλεμοι και οικονομικές δυσχέρειες. Σπάνια ακούς κάτι καλό. Το πράγμα δεν βλέπω να καλυτερεύει, απ' ότι φαίνεται έρχονται ακόμα πιο δύσκολα χρόνια. Βέβαια, δύσκολα ήταν και παλιά, στα δικά μας χρόνια, αλλά τουλάχιστον εμείς είχαμε παρηγοριά την πίστη στο Θεό και παίρναμε κουράγιο. Τώρα ο κόσμος έχει αμερικανοποιηθεί, σαν να έχει χάσει τον πνευματικό δρόμο του, και είναι λυπηρό". "Καταλαβαίνω, παππού. Γιατί πιστεύεις έχει γίνει αυτό; Τυχαία ή υπάρχει κάποιο σχέδιο στη μέση;" "Κοίτα, καλό μου παιδί, υπάρχουν κάποιες σκοτεινές δυνάμεις στον πλανήτη που θέλουν να πάρουν δύναμη εις βάρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Θέλουν να δημιουργήσουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπως λέγεται, δηλαδή οι άνθρωποι να είναι πιόνια και να υπακούν σε κάποια ελίτ, πολλές φορές έμμεσα, χωρίς να φαίνεται καθαρά, αντί να έχουν για πυξίδα τους το Θεό και το Ευαγγέλιο. Πολλά ακούγονται βέβαια, παιδί μου, και κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι αλήθεια, αλλά το σίγουρο είναι ότι υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο. Η ελίτ θα εκμεταλλευτεί την πείνα και την ανέχεια του κόσμου και θα τους κάνει να σκέφτονται μόνο την επιβίωση και το χρήμα. Βέβαια, σίγουρα είναι σημαντικά αυτά, αφού ο άνθρωπος είναι και σάρκα και ύλη, αλλά δεν είναι καλό να είναι εις βάρος των πνευματικών θεμάτων". "Καταλαβαίνω παππού, όντως θα είναι δύσκολα. Και τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αποφύγουμε αυτή την κατάσταση;" "Θέλει να έχουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας και πίστη στο Θεό. Η προσευχή βοηθάει πολύ. Δεν χρειάζεται να γίνουμε άγιοι - μακάρι βέβαια - αλλά πρέπει να είμαστε σωστοί όσο μπορούμε και να έχουμε μια καλή σχέση με το Θεό. Με την πίστη στο Θεό, όλα είναι δυνατά, και κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει πνευματικά". Έκατσα λίγο και σκέφτηκα αυτά που μου είπε. Όντως, ο παππούς μου είχε επίγνωση του τι γίνεται στον κόσμο και τι σχεδιάζεται για το μέλλον. "Σε ευχαριστώ παππού, θα τα έχω υπόψη αυτά που μου είπες", του απάντησα. Πήγα πάλι στο δωμάτιό μου επάνω και συνέχισα κάτι δουλειές που είχα αφήσει στη μέση. Το βράδυ χαλάρωσα, ήπια ένα χυμό και είδα μια ταινία. Την άλλη μέρα, το πρωί, πήγα στην πόλη και πήρα δύο πράγματα: Ένα βιβλίο για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων από ένα καλό θρησκευτικό βιβλιοπωλείο εκεί, και έναν ξύλινο σταυρό, δώρο στον παππού μου. Γύρισα σπίτι και ο παππούς μου με ευχαρίστησε πολύ και με φίλησε για το σταυρό. Μπορείς να μάθεις διάφορα ενδιαφέροντα και χρήσιμα πράγματα, είναι η αλήθεια, από τους παππούδες και γιαγιάδες. Καλό είναι να σεβόμαστε τις παλιότερες γενιές και να συζητάμε μαζί τους, όσο μπορούμε. Ποιος ξέρει, ίσως κι εμείς να λέμε χρήσιμα πράγματα στα παιδιά και τα εγγόνια μας, αν κάνουμε βέβαια.

Forgive me, God

Forgive me, God, for all my sins

all I have done so far

erase my wrongs and heal my soul

you know, I have a scar

Forgive me, God, I used to lie

and steal from time to time

I was not conscious at all

of this eternal crime

Forgive me, God, and I will change

and I will do good deeds

I have to fix my mind at first

and I will plant good seeds

Forgive me, God, my evil deeds

are haunting me a lot

and one day I will really die

and my body will rot

Forgive me, God, the time is near

of the great Judgement Day

and let me have a peaceful end

in Heaven I shall play

Forgive me, God, I'm not a saint

my sins are very grave

and you know me in great detail

my road you should pave

Forgive me, God, and Jesus Christ

imperfect I may be

but I am willing to improve

and be a sheep of thee

Forgive me, God, it's never late

to turn to you at all

the bells are chiming from afar

so we won't lose our role

- Azargled 

Home

It's nice to go outside

enjoying the storm

but then you want to calm

at your wonderful home

Your desk, your books, your cat

all these await for you

they are your sweetest friends

a bond that is so true

Your food is in the fridge

cigars in a nice box

and in the corner too

a pair of brown socks

Your laptop and your phone

are there for you to use

as well as a guitar

for you to play the blues

You should always lock

the door of your nice flat

in case a thief would come

and your home will attack

At night your bed is there

with the colorful sheets

and near your alarm clock

that you program its beeps

A window is there

so you can watch the rain

and bottles of liqueur

to ease your biggest pain

The time will always pass

and troubles may they come

but your sweet shelter is

your small, delightful home

- Azargled

Βόλτα στο πάρκο της Καλαμάτας (ιστορία)

Σεπτέμβρης μήνας, στην Καλαμάτα. Απόγευμα. Είχε βρέξει πριν λίγη ώρα, και είχε μια ωραία δροσιά. Το χώμα μύριζε όμορφα, και είχα μόλις καθήσει στο πάρκο με τα παλιά τρένα. Ένιωθα πολύ χαλαρός, καθώς είχα τελειώσει με τις δουλειές του σπιτιού, και είχα όλο το χρόνο να βγω έξω. Κάθησα κανένα δεκάλεπτο και πήγα στο πιο κοντινό περίπτερο να πάρω ένα παγωτό. Διάλεξα ένα μεγάλο πύραυλο σοκολάτα. Τα οικονομικά μου δεν ήταν και στην καλύτερή τους φάση, όμως για κανένα παγωτό ή σνακ περίσσευαν λίγα χρήματα. Ξαναπήγα στο πάρκο, στο ήσυχο παγκάκι που καθόμουν προηγουμένως, και έτρωγα σιγά σιγά το παγωτό. Συνήθως το έτρωγα ψιλολιωμένο, αλλά αυτή τη φορά βαριόμουν να περιμένω και το έφαγα όταν ήταν ακόμα σκληρό. Το μπισκοτένιο μέρος του πυραύλου, ή αλλιώς το χωνάκι, είναι το αγαπημένο μου. Όταν τελείωνα το παγωτό, ήρθε κοντά μου ένα σκυλάκι, που μάλλον ήταν ράτσας Γκριφόν. Σκέφτηκα ότι θα δροσίστηκε λίγο σήμερα που δρόσισε ο καιρός, γιατί τέτοια σκυλιά με τέτοιο τρίχωμα ζεσταίνονται πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες, ακόμα και το Σεπτέμβρη (που στο πρώτο μισό του τουλάχιστον, είναι σαν καλοκαίρι). Το λυπήθηκα λίγο γιατί φαινόταν πεινασμένο και του έδωσα ένα μικρό κομμάτι από το χωνάκι. Το καταβρόχθισε γρήγορα. Βέβαια, τα σκυλιά συνήθως προτιμούν άλλες τροφές, κυρίως κάτι κρεατικό, αλλά δεν είχα κάτι άλλο μαζί μου. Σκέφτηκα ότι κατά μία έννοια εμείς είμαστε "τυχεροί" που έχουμε γεννηθεί άνθρωποι, και υποτίθεται στη ζωή μας έχουμε περισσότερες εμπειρίες από ότι ένας σκύλος ή μία γάτα, για παράδειγμα. Από την άλλη βέβαια, τα ζώα δεν έχουν τόσες ευθύνες και σκοτούρες. Χαιρέτησα το σκύλο (δεν πρόσεξα αν ήταν αρσενικός ή θηλυκός) και άρχισα να περπατάω κατά μήκος του πάρκου. Ένα μικρό παιδί έπαιζε παθιασμένα με μια μπάλα, ενώ ένας μεσήλικας φαινόταν να κατουρούσε σε ένα δέντρο, σε μια γωνία. Ήταν και ένα ζευγάρι νέων, που πέρασε από δίπλα μου, φαίνονταν ερωτευμένοι μεταξύ τους. Λίγος κόσμος. Πήγα κοντά σε ένα δέντρο και το άγγιξα απαλά, για να συνδεθώ κάπως με τη φύση. Τα δέντρα, σκέφτηκα, έχουν ακόμα πιο απλή ζωή από τα ζώα, και όμως είναι τόσο χρήσιμα για το περιβάλλον! Βέβαια, είναι πιθανό να νιώθουν πόνο, όπως κι εμείς, όταν οι άνθρωποι τα περιεργάζονται. Στον κορμό του δέντρου είχε μυρμήγκια, και κάποια κουβαλούσαν λίγο φαγητό, λογικά κάπου εκεί γύρω θα είχαν κάνει φωλιά. Ακόμα και τα μυρμήγκια, σκέφτηκα, είναι σημαντικά για το σύμπαν. Όλα τα έχει φτιάξει ο Θεός με μια λογική, να είναι μέρος της τροφικής αλυσίδας. Και τα ψάρια, σκέφτηκα, έχουν το ρόλο τους, όπως και τα πουλιά και όλοι οι οργανισμοί. Η διαφορά με τον άνθρωπο είναι, ότι στους άλλους οργανισμούς δεν υπάρχει απληστία και κακία, αν τυχόν τρώνε το ένα το άλλο είναι για λόγους επιβίωσης. Η φύση είναι μεγάλο σχολείο. Σύμφωνα με τη θρησκεία, τα ζώα και τα φυτά δεν πάνε στην κόλαση ή τον παράδεισο, αφού οι ενέργειές τους είναι βάσει ενστίκτου, οπότε δεν κρίνονται για τις πράξεις τους. Αυτά σκεφτόμουν, και χωρίς να το συνειδητοποιήσω είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ήθελα να δω στην τηλεόραση μια αγαπημένη μου αμερικάνικη σειρά δράσης, οπότε κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Αυτά για σήμερα, και αύριο πάλι το απόγευμα θα έκανα τη βόλτα μου, ίσως με νέες σκέψεις και παραστάσεις... 

Ευγνωμοσύνη (ιστορία)

 Αθήνα, Φλεβάρης μήνας. Κρύο και συννεφιά, μόλις είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ο Κώστας, 45 χρόνων, άνεργος, ζούσε σε μια γκαρσονιέρα στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν αρκετά νευρικός και προβληματισμένος, και ρουφούσε τον ελληνικό του, τον έπινε σκέτο. Βασικά είχε μελαγχολία, στα όρια της κατάθλιψης. Δεν ήταν μόνο το ότι δεν είχε δουλειά, τον απασχολούσαν διάφορα. Είπε να πάρει τηλέφωνο τον παλιό φίλο του, το Γιώργο, που είχε καιρό να δει. Ο Γιώργος απάντησε και του είπε να περάσει από το σπίτι (έμεναν αρκετά κοντά). Ο Κώστας δέχτηκε, μιας και δεν είχε άλλη παρέα. Είπε, "έρχομαι!". Ο Γιώργος ακουγόταν πιο εύθυμος και ορεξάτος, οπότε ο Κώστας σκέφτηκε ότι αυτό θα του έκανε καλό. Είχε διαβάσει πρόσφατα και ένα άρθρο ψυχολογίας, που έλεγε να προτιμάμε για παρέα αυτούς που μας "ανεβάζουν" και όχι τους τοξικούς.

Ο Κώστας φόρεσε το μπουφάν του και βγήκε για να πάει στο Γιώργο. Είχε αρκετή κίνηση έξω, όπως και καυσαέριο. Σε κάτι τοίχους είχε γκράφιτι αλλά και συνθήματα αναρχικών. Ένιωθε βέβαια μελαγχολικός και μπερδεμένος και δεν έδωσε σημασία. Σε δέκα λεπτά φτάνει στο Γιώργο, που ζούσε κάπως πιο άνετα, σε ένα δυάρι. Ο Γιώργος ήταν λίγο πιο μικρός και δούλευε delivery σε πιτσαρία. Χτυπάει το κουδούνι, και τον υποδέχεται ο Γιώργος. Είχε κι ένα σκυλάκι, αλλά κοιμόταν σε μια γωνία και έτσι δεν "ενόχλησε" τον Κώστα.

"Να κάνω καφέ;" ρωτάει ο Γιώργος. "Όχι, έχω πιει, ευχαριστώ" απαντάει ο Κώστας. Οπότε έβαλε του Κώστα μια κόκα κόλα. Κάθησαν σε ένα μικρό τραπεζάκι και ήπιαν μια γουλιά. Ο Κώστας τότε άρχισε να λέει στο Γιώργο μελαγχολικά - σχεδόν να κλαίγεται - ότι η ζωή του είχε πιάσει πάτο, δεν έβρισκε νόημα σε τίποτα, δεν είχε δουλειά, ούτε είχε κάνει οικογένεια, και ένιωθε μόνος στο κέντρο της πόλης. Έλεγε ότι ένιωθε ο πιο άτυχος άνθρωπος και ότι δεν είχε όρεξη να ζει. Ο Γιώργος τον άκουγε με ενδιαφέρον.

Μετά από αρκετή "γκρίνια" του Κώστα, ο Γιώργος του λέει "Κώστα, καταλαβαίνω ότι έχεις τα προβλήματά σου, όμως να ξέρεις όλοι έχουμε, ακόμα κι όταν αυτό δε φαίνεται. Είναι σημαντικό να έχεις ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή και να σκέφτεσαι πάντα ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα". Ο Κώστας είχε ακούσει κάπου για την έννοια της ευγνωμοσύνης, όμως δεν είχε σκεφτεί πώς μπορεί να τη βάλει στη ζωή του. Ο Γιώργος συνέχισε "Να ξέρεις, δεν είναι μικρό πράγμα το ότι μένεις σε ένα σπίτι, έστω και σχετικά στενάχωρο. Άλλοι δεν έχουν καθόλου στέγη πάνω από το κεφάλι τους και υποφέρουν, ειδικά το χειμώνα". "Σωστό", είπε ο Κώστας, "αυτό δεν το χα σκεφτεί. Το είχα δεδομένο το σπίτι. Σε ευχαριστώ που μου το είπες". Μετά ο Γιώργος, αφού ήπιε άλλη μια γουλιά κόκα κόλα, του λέει "Σίγουρα το να μην έχει κάποιος δουλειά είναι ένα πρόβλημα, όμως έχει αρκετό χρόνο για τον εαυτό του και για δημιουργικά πράγματα, που ένας εργαζόμενος μπορεί να μην έχει. Και το να μην έχει κάποιος οικογένεια, πάλι έχει τα υπέρ του, όπως και τα κατά του. Ξέρεις πόσοι πατεράδες έχουν προβλήματα και έννοιες με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους;".

Ο Κώστας άρχισε να συνέρχεται από τη μελαγχολία και χαμογελούσε, σαν να ανακάλυπτε έναν καινούργιο κόσμο. "Επίσης," του λέει ο Γιώργος, "έχουμε ειρήνη, και αυτό μην το θεωρείς δεδομένο. Αλλού δεν γνωρίζουν εάν θα ζήσουν την επόμενη μέρα και ζουν συνέχεια σε αγωνία και τρόμο. Έχεις επίσης υγεία και έχεις φτάσει σε μια άλφα ηλικία, θα μπορούσες να έχεις πεθάνει σε παιδική ηλικία από κάποια αρρώστια ή άλλη αιτία. Να είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή, εκτός ίσως ότι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Κι εγώ έχω τα προβλήματά μου, ας πούμε στη δουλειά έχω ένα στριμμένο αφεντικό. Όμως προσπαθώ να μην το πολυσκέφτομαι και να εστιάζω στα θετικά της ζωής".

"Γιώργο, φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ" λέει ο Κώστας, "δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Καταλαβαίνω ότι έχει μεγάλη σημασία η οπτική γωνία που βλέπουμε τη ζωή. Ήδη άρχισα να νιώθω καλύτερα. Να σαι καλά". "Τίποτα," του απαντά ο Γιώργος, "γι αυτό είναι οι φίλοι. Μόνο κάνε μου μια χάρη, κάθε πρωί που θα ξυπνάς να σημειώνεις τουλάχιστον πέντε πράγματα που είσαι ευγνώμων στη ζωή. Μπορεί να είναι η υγεία σου, ένα κατοικίδιο ή απλώς ο ήχος της βροχής όταν πέφτει και ακούγεται ωραία. Και κοίτα να φροντίζεις τον εαυτό σου όσο μπορείς χωρίς να γκρινιάζεις, ειδικά για πράγματα που δεν αλλάζουν. Να μάθεις να ζεις και στη στιγμή χωρίς να πολυσκέφτεσαι, γιατί το μυαλό μεγαλοποιεί τα πράγματα. Έλα ξανά να τα πούμε σε καμιά βδομάδα, να δω πώς θα είσαι τότε, θα έχω και από το αγαπημένο σου κρασί να πιούμε".

Ο Κώστας ξαναευχαρίστησε το Γιώργο για τις συμβουλές και την παρέα και του λέει "Πάω σπίτι τώρα, να μαγειρέψω τίποτα, θα τα ξαναπούμε λογικά σε καμιά βδομάδα". Τον χαιρέτησε ο Γιώργος και ο Κώστας ξεκίνησε για το σπίτι του αναζωογονημένος. Στο εξής θα έκανε και την άσκηση με την ευγνωμοσύνη που του είχε πει ο Γιώργος, και θα ακολουθούσε και τις συμβουλές του και η ζωή του θα άλλαζε προς το καλύτερο χωρίς να αλλάξουν απαραίτητα οι συνθήκες. Βέβαια με την αλλαγή της ψυχολογίας του, θα άρχιζε να κάνει και μικρά βήματα ώστε να αλλάξει και τις συνθήκες, αν κάτι δεν του άρεσε. Μακάρι όλοι να είχαμε ένα φίλο σαν το Γιώργο να μας θυμίζει τα καλά της ζωής...

Sleep

Sleep

It is late at night

The darkness is so deep

I'm lying in my bed

And want to get some sleep

Next to me are some pills

That wait for me to drink

My doctor gave to me

Their colour is light pink

My life is full of stress

And I want to relax

My girl is very far

You know that is sucks

An owl yells outside

And it just starts to rain

Uncomfortable in bed

I feel a lot of pain

So I managed to drink

Some water with a pill

To cure my insomnia

And sleepy I could feel

And then my pain stopped

And I could close my eyes

I started to dream big

Dream big of fields and skies

- Azargled 

My black cat

My black cat

My black cat is wonderful

She often sleeps all day

Likes to sit out in the yard

And into the sun ray

She meows when is hungry 

And eats a lot of fish

Which is served well with love

In her beautiful dish

One day I could not find her

And thought that she was gone

My sorrow was so big

I cried much alone

I wondered where she had gone

Maybe in another house

Or she ran in the field

To catch a big big mouse

And yeah, after some time

She came next to a tree

With a bird in her mouth

To show it to me

My grief had gone away

The cat was safe and sound

She meowed again

And turned on the ground

- Azargled

Απόδραση (ιστορία)

 Ήταν ένα συννεφιασμένο απόγευμα Πέμπτης, φθινόπωρο, στην Αθήνα. Ήμουν ιδιαίτερα κουρασμένος, παλεύοντας στον υπολογιστή να φτιάξω μια απαιτητική ιστοσελίδα για έναν πελάτη. Κώδικας πολύς για το design. Δούλευα αυτό το project εδώ και δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι ήμουν ακόμα στην αρχή. Έχει τα ζόρια του το Web Development. Είχα πει αρκετές φορές "όχι" σε φίλους και συγγενείς που μου ζήτησαν να βρεθούμε, προκειμένου να βγάλω τη δουλειά, και την έβγαζα με πολύ καφέ και Energy drinks. Κόντευα να καταρρεύσω. Είχα πολύ άγχος για το αν θα τα καταφέρω να το βγάλω. Άνοιξα και ήπια σιγά σιγά άλλο ένα Monster energy drink, γράφοντας παράλληλα κώδικα για το front-end της σελίδας.

Όμως, το σώμα μου έδινε "σήματα" ότι φτάνει πια, πρέπει να διακόψω την πολλή δουλειά κάνοντας ένα διάλειμμα. Επίσης, το κεφάλι μου βούιζε. Ήμουν σε δίλημμα - να συνέχιζα ή όχι; Τελικά αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα. Σηκώθηκα από την καρέκλα, πήγα στο μπάνιο και ένιψα το πρόσωπό μου για να συνέλθω. Ένιωσα λίγο καλύτερα αλλά και πάλι ήμουν εξαντλημένος από την πολλή δουλειά. Ήθελα μια απόδραση.

Τελικά, είπα ότι το project μπορεί να περιμένει. Πήρα τα κλειδιά μου και βγήκα έξω, αφήνοντας το κινητό μου στο σπίτι. Ήθελα να "αποσυνδεθώ" από οτιδήποτε ηλεκτρονικό και να πάρω μια ανάσα. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ήξερα πού πηγαίνω, τελικά όμως αποφάσισα να πάω να καθήσω σε ένα πάρκο που ήταν 10 λεπτά απόσταση με τα πόδια. Στο δρόμο, πολλά αυτοκίνητα, καυσαέριο, θόρυβος και κακό. Σκέφτηκα να σταματήσω λίγο στο περίπτερο να πάρω καμιά σοκολάτα, μάλλον την αγαπημένη μου Break με φουντούκια, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει μαζί μου λεφτά. "Δε γαμ...αι" είπα από μέσα μου και συνέχισα το δρόμο μου. Περπατούσα λίγο γρήγορα, χωρίς να ξέρω το γιατί. Μάλλον ήταν που ήμουν ακόμα νευρικός από τη δουλειά. Στο δρόμο συνάντησα τον παλιό συμμαθητή μου το Γιώργο, αλλά δεν είχα πολύ όρεξη για κουβέντα, και έτσι είπαμε απλά ένα "γεια". Φαινόταν κι αυτός νευρικός, ποιος ξέρει με το ασχολείτο αυτές τις μέρες.

Είχε πολλά σύννεφα και προσευχόμουν να μη βρέξει, γιατί δεν είχα πάρει ομπρέλα. Βασικά είχα πάρει μόνο τα κλειδιά του σπιτιού. Σε λίγη ώρα έφτασα στο πάρκο λίγο λαχανιασμένος. Λόγω της πολλής καθιστικής δουλειάς, με κούραζε και το γρήγορο περπάτημα. Τουλάχιστον φορούσα άνετα αθλητικά παπούτσια και την πάλευα.

Το πάρκο δεν ήταν πολύ μεγάλο, ήταν όμως μια "όαση" μέσα στη βαβούρα και τρέλα της πόλης. Κάθησα σε ένα μικρό παγκάκι που ήταν μπροστά από κάτι πυκνούς θάμνους. Απέναντί μου ήταν ένα υπέροχο συντριβάνι και δεξιά μου ένας μεγάλος καφέ σκύλος, κουλουριασμένος στο χώμα. Το μυαλό μου ήταν ακόμα στο απαιτητικό project του πελάτη, αλλά σιγά σιγά κατάφερα να χαλαρώσω. Σηκώθηκα, πήγα και χάιδεψα λίγο το σκύλο - είχε και κάμποσα τσιμπούρια - και ξανακάθησα στο παγκάκι. Το φυσικό περιβάλλον είχε αρχίσει να μου κάνει καλό. Άκουγα τα πουλάκια, όπως και το νερό του συντριβανιού, και ηρεμούσα από όλη αυτή την κούραση. Ζούσα στη στιγμή, στο τώρα. Έβλεπα και ένα ζευγάρι που περπατούσε μέσα στο πάρκο - κάτι μεσήλικες - και συζητούσε χαμηλόφωνα. Σαν το project να είχε εξαφανιστεί από τον κόσμο μου και να υπήρχε μόνο το πάρκο και η παρούσα στιγμή. Ο σκύλος σηκώθηκε και προχώρησε μέχρι την άλλη άκρη του πάρκου και ξανακάθησε κουλουριασμένος. Ίσως ήθελε απλώς λίγο να κινηθεί.

Κάθησα κι άλλο στο παγκάκι, δε μέτρησα ώρα γιατί δε φορούσα ρολόι ούτε είχα πάρει το κινητό μου μαζί. Ένιωθα άλλος άνθρωπος με την αλλαγή, σαν να είχα γεμίσει με ενέργεια, παρόλο που απλά καθόμουν και χάζευα το συντριβάνι και το πράσινο. Σε λίγο πέρασε ένας νεαρός και μου ζήτησε αναπτήρα. "Συγγνώμη, δεν καπνίζω" του απάντησα, και αυτός συνέχισε το δρόμο του. Όλα φαίνονταν μαγευτικά, ακόμα και ο ήχος των αυτοκινήτων έξω από το πάρκο. Σηκώθηκα από το παγκάκι, κινήθηκα λίγο, και κατούρησα σε ένα θάμνο. Μετά ξανακάθησα στο παγκάκι και χάζευα πάλι το περιβάλλον. Ευχόμουν αυτή η στιγμή να μην τελείωνε ποτέ.

Επικεντρώθηκα στην αναπνοή μου και διαλογίστηκα για πέντε λεπτά. Ένιωθα ότι όλα είναι ένα, οι άνθρωποι και η φύση μαζί. Η αλήθεια είναι ότι θα επιθυμούσα να μείνω για πολλή ώρα ακόμα εκεί, όμως έπρεπε να συνεχίσω σιγά σιγά και το project. Όμως, είχα πολύ περισσότερη όρεξη από πριν. Το διάλειμμα στο πάρκο το έκανε το θαύμα του. Είπα με ευγνωμοσύνη "Σε ευχαριστώ Θεέ μου για όλα", ξαναχάιδεψα το σκύλο, χαιρέτησα τα πουλιά και άρχισα να κατευθύνομαι προς το σπίτι πολύ πιο φρέσκος. Στη διαδρομή σιγοτραγουδούσα το "Bridge Over Troubled Water" των θρυλικών Simon & Garfunkel. Άκουγα τα αυτοκίνητα αλλά δε με ενοχλούσαν.

Γύρισα σπίτι, μπήκα, ήπια ένα ποτήρι νερό - όχι άλλο Monster - και άρχισα να δουλεύω το project πάλι, ορεξάτος. Δε μου φαινόταν πια σαν αγγαρεία η δουλειά, την έκανα με πιο χαλαρό ρυθμό, χωρίς άγχος, αλλά ήμουν πολύ πιο παραγωγικός. Και έτσι, αποφάσισα να πηγαίνω κάθε μέρα, έστω για λίγη ώρα, στο πολυαγαπημένο πάρκο. Και το διάλειμμά μου θα έκανα, και θα φόρτιζα τις μπαταρίες μου ώστε να είμαι πιο αποδοτικός μετά στη δουλειά. Επομένως, πήρα ένα χρήσιμο μάθημα - όλα στη ζωή χρειάζονται ισορροπία και μέτρο - Μηδέν Άγαν που λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και πάνω από όλα είναι η ψυχική υγεία και ηρεμία.