Βόλτα στο πάρκο της Καλαμάτας (ιστορία)

Σεπτέμβρης μήνας, στην Καλαμάτα. Απόγευμα. Είχε βρέξει πριν λίγη ώρα, και είχε μια ωραία δροσιά. Το χώμα μύριζε όμορφα, και είχα μόλις καθήσει στο πάρκο με τα παλιά τρένα. Ένιωθα πολύ χαλαρός, καθώς είχα τελειώσει με τις δουλειές του σπιτιού, και είχα όλο το χρόνο να βγω έξω. Κάθησα κανένα δεκάλεπτο και πήγα στο πιο κοντινό περίπτερο να πάρω ένα παγωτό. Διάλεξα ένα μεγάλο πύραυλο σοκολάτα. Τα οικονομικά μου δεν ήταν και στην καλύτερή τους φάση, όμως για κανένα παγωτό ή σνακ περίσσευαν λίγα χρήματα. Ξαναπήγα στο πάρκο, στο ήσυχο παγκάκι που καθόμουν προηγουμένως, και έτρωγα σιγά σιγά το παγωτό. Συνήθως το έτρωγα ψιλολιωμένο, αλλά αυτή τη φορά βαριόμουν να περιμένω και το έφαγα όταν ήταν ακόμα σκληρό. Το μπισκοτένιο μέρος του πυραύλου, ή αλλιώς το χωνάκι, είναι το αγαπημένο μου. Όταν τελείωνα το παγωτό, ήρθε κοντά μου ένα σκυλάκι, που μάλλον ήταν ράτσας Γκριφόν. Σκέφτηκα ότι θα δροσίστηκε λίγο σήμερα που δρόσισε ο καιρός, γιατί τέτοια σκυλιά με τέτοιο τρίχωμα ζεσταίνονται πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες, ακόμα και το Σεπτέμβρη (που στο πρώτο μισό του τουλάχιστον, είναι σαν καλοκαίρι). Το λυπήθηκα λίγο γιατί φαινόταν πεινασμένο και του έδωσα ένα μικρό κομμάτι από το χωνάκι. Το καταβρόχθισε γρήγορα. Βέβαια, τα σκυλιά συνήθως προτιμούν άλλες τροφές, κυρίως κάτι κρεατικό, αλλά δεν είχα κάτι άλλο μαζί μου. Σκέφτηκα ότι κατά μία έννοια εμείς είμαστε "τυχεροί" που έχουμε γεννηθεί άνθρωποι, και υποτίθεται στη ζωή μας έχουμε περισσότερες εμπειρίες από ότι ένας σκύλος ή μία γάτα, για παράδειγμα. Από την άλλη βέβαια, τα ζώα δεν έχουν τόσες ευθύνες και σκοτούρες. Χαιρέτησα το σκύλο (δεν πρόσεξα αν ήταν αρσενικός ή θηλυκός) και άρχισα να περπατάω κατά μήκος του πάρκου. Ένα μικρό παιδί έπαιζε παθιασμένα με μια μπάλα, ενώ ένας μεσήλικας φαινόταν να κατουρούσε σε ένα δέντρο, σε μια γωνία. Ήταν και ένα ζευγάρι νέων, που πέρασε από δίπλα μου, φαίνονταν ερωτευμένοι μεταξύ τους. Λίγος κόσμος. Πήγα κοντά σε ένα δέντρο και το άγγιξα απαλά, για να συνδεθώ κάπως με τη φύση. Τα δέντρα, σκέφτηκα, έχουν ακόμα πιο απλή ζωή από τα ζώα, και όμως είναι τόσο χρήσιμα για το περιβάλλον! Βέβαια, είναι πιθανό να νιώθουν πόνο, όπως κι εμείς, όταν οι άνθρωποι τα περιεργάζονται. Στον κορμό του δέντρου είχε μυρμήγκια, και κάποια κουβαλούσαν λίγο φαγητό, λογικά κάπου εκεί γύρω θα είχαν κάνει φωλιά. Ακόμα και τα μυρμήγκια, σκέφτηκα, είναι σημαντικά για το σύμπαν. Όλα τα έχει φτιάξει ο Θεός με μια λογική, να είναι μέρος της τροφικής αλυσίδας. Και τα ψάρια, σκέφτηκα, έχουν το ρόλο τους, όπως και τα πουλιά και όλοι οι οργανισμοί. Η διαφορά με τον άνθρωπο είναι, ότι στους άλλους οργανισμούς δεν υπάρχει απληστία και κακία, αν τυχόν τρώνε το ένα το άλλο είναι για λόγους επιβίωσης. Η φύση είναι μεγάλο σχολείο. Σύμφωνα με τη θρησκεία, τα ζώα και τα φυτά δεν πάνε στην κόλαση ή τον παράδεισο, αφού οι ενέργειές τους είναι βάσει ενστίκτου, οπότε δεν κρίνονται για τις πράξεις τους. Αυτά σκεφτόμουν, και χωρίς να το συνειδητοποιήσω είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ήθελα να δω στην τηλεόραση μια αγαπημένη μου αμερικάνικη σειρά δράσης, οπότε κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Αυτά για σήμερα, και αύριο πάλι το απόγευμα θα έκανα τη βόλτα μου, ίσως με νέες σκέψεις και παραστάσεις...